بررسی عوامل موثر بر پذیرش روش های کشاورزی پایدار در کشت آبی توسط گندمکاران استان سیستان و بلوچستان در سال زراعی 84-85

نوع مقاله: علمی پژوهشی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی ایلام

2 کارشناس ارشد ترویج و آموزش کشاورزی

3 دانشیار گروه ترویج و آموزش کشاورزی واحد علوم و تحقیقات تهران

چکیده

کشاورزی پایدار کم نهاده نوعی نظام زراعی است که وابستگی کشاورزان را به برخی نهاده های کشاورزی کاهش می­دهد و منجر به افزایش سودمندی مزرعه، افزایش پایداری در کشاورزی و تعامل بین نسل­ها می­شود. تحقیق حاضر از نوع کاربردی است که به روش توصیفی- همبستگی و با شیوه پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه صورت گرفته است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه گندمکاران استان سیستان و بلوچستان (به تعداد 15500 نفر) که با شیوه نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای، 187 نفر به شکل تصادفی انتخاب و در این مطالعه شرکت نمودند. ابزار اصلی این تحقیق پرسشنامه بود که روائی صوری آنمورد تایید اساتید و صاحبنظران در حوزه ترویج و توسعه کشاورزی قرارگرفت. آزمون مقدماتی برای به دست آوردن پایائی پرسشنامه انجام و ضریب کرنباخ آلفا برای پرسشنامه 8/79% بدست آمد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی بین متغیرها نشان داد که بین میزان عملکرد در هکتار، میزان درآمد حاصل از فروش گندم و سطح تحصیلات گندمکاران با پذیرش روش­های کشاورزی پایدار کم نهاده رابطه منفی و معنی­دار وجود دارد. مقایسه میانگین ها نشان داد که از نظر آماری بین گندمکاران از نظر نوع کشت گندم و شرکت در کلاس­های آموزشی- ترویجی تفاوت معنی­دار وجود دارد.

کلیدواژه‌ها


1- ذوقی، م. 1376. بررسی نگرش­ها و نیازهای آموزشی کارکنان ترویج سازمان کشاورزی استان خراسان نسبت به کشاورزی پایدار. پایان نامه کارشناسی ارشد رشته ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس.

2- عمانی، ا. ر.1380.  بررسی ویژگی­های اجتماعی، اقتصادی و زراعی گندمکاران موثر بر پذیرش کشاورزی پایدار کم نهاده در استان خوزستان. پایان نامه کارشناسی ارشد رشته ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس.

3- عمانی، ا. ر. 1379. ترویج تکنولوژی مناسب، راهبردی در کشاورزی پایدار، چشم اندازی جدید. ماهنامه علمی، اجتماعی و اقتصادی جهاد، شماره 232-231: صفحه 23-13.

4- کریمی، س. 1379. بررسی عوامل موثر بر پذیرش تکنولوژی­های حفاظت خاک توسط کشاورزان استان مرکزی. پایان نامه کارشناسی ارشد رشته ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس.

5- وزارت جهاد کشاورزی. 1382. آمارنامه کشاورزی سال زراعی 82-1381. تهران: انتشارات اداره کل آمار و اطلاعات وزارت جهاد کشاورزی.

6- وزارت کشاورزی. 1379. غلات در آیینه آمار. تهران: انتشارات اداره کل آمار و اطلاعات وزارت جهاد کشاورزی.

7-Ahmad, B., Chaudhry, M. A. and Bajwa, M. A. 2000. Prospects for low input sustainable agriculture in Pakistan. Progressive Farming, 12 (1): 67-70.                  

8-Allong, A. J. and Martin, R. A. 1995. Assessment of the adoption of sustainble agriculture practices implications for agriculture education. Journal of Agriculture Education, 3(3): 34-42.

9- Chizari, M., Lashkarara, F. and Linder, J. R. 2001. Identifying barriers to sustainable agricultural practices: perception of wheat farmers in Iran. Available on:  http://www.ag.arizona.edu/aed/aiaee/ conference/aiaee2001/altpaers.htm.                                                                

10- Low, A. R. 1993. The low input sustainable agriculture (LISA) perscription: a bitter pill or farm households in Southern Africa. Project Appraisal, 8(2): 97-101.                                                                            

11- Rahamon, M. Z. and Mikuni, H. 1999. Farmer's attitudes towards sustainable agriculture issues and environmental quality in a selected area of Bangladesh. American Journal of Alternative Agriculture. 14(1):22-29. 

12-Saltiel, J., Bander, J. W. and Palchovich, S. 1994. Adoption of sustainable agriculture practices: diffusion, farm structure and profitability. Rural Sociology, 57(2): 333-342. 

13- Sharma, L. K., Chandargi, D. M. and Khurana, G. S. 2002. Farmer's characteristics and adoption of  kharif maize technology. Indian Journal of Extension Education. 38(102): 88-89.                                                       

14-Souza, D. G., Cyphers, D. M. and Phipps, T. 1993. Factors effecting the adoption of sustainable agriculture practices. Agricultural and Resource Economics Review. 22(2): 159-165.